Tweet

Mermim bitti, yumruk verelim
Kullandığımız silahlar için cephaneleri, öldürdüklerimizin üzerlerinden veya çevreden toplayabiliyoruz. Ayrıca kazandığımız enerji topları sayesinde puanlar elde ediyoruz. Bunları kullanarak da silahlarımızda ve ekipmanlarımızda geliştirmeler yapabiliyoruz. Eğer teke tek mücadele şansınız varsa, öncelikli saldırı seçeneğiniz ateş etmek olmasın. Robota olabildiğince yaklaşın ve seri hareket ederek saldırın. Birkaç tekme ve yumruk darbesiyle, görsel yönden etkileyici sahnelerle karşılaşabilirsiniz. Bu gibi anlar, silah kullanarak veya havadaki bir geminin üzerinde mücadele ederek de fazlasıyla heyecanlı olabiliyor.

Hava savaşları esnasındaki hareketli kamera açılarına öncelikle alışmanız gerekiyor. Genellikle ilk dakikalarda bulutlara ateş etmekle meşgul oluyoruz. Üzerinde bulunduğumuz yer şekillerine göre değişen kamera açıları ise hoşuma gitti. Diyelim ki uçurum kenarındasınız ve aşağıdaki çıkıntılara atlayarak ilerlemeniz gerekiyor. Kamera açısı, sizi yandan gösterecek şekilde değişiyor. Aşağıya doğru nişan aldığınızda ise, direkt uçurumdan aşağıya bakar pozisyonda ateş ediyorsunuz.

Görsel olarak hayal kırıklığı yaşadığımı itiraf etmeliyim. Karakter tasarımları, kaplamalar, çevreyle etkileşim ve animasyonlar başarılı değil. Karakterler, zıplar gibi koşuyor. Ölüm pozisyonları ise, tam bir facia. Haritalardaki dağlar ve devasa kayalar, sanki pudingden tasarlanmış. Detay seviyesi oldukça yüzeysel kalmış. İşitsel olarak baktığımızda, önemli kişiler Dark Void’te çalışmış. Oyunun müzikleri, Battlestar Galactica dizisinde çalışan Bear McCreary tarafından hazırlanmış. Bir de ek not belirtelim, Dark Void’in film uyarlaması için Brad Pitt çok istekli.

Yapım, tek kişilik oyun modunun haricinde çoklu oyuncu modları barındırmıyor. Hem uçarak, hem de yer yüzeyinde giriştiğiniz mücadeleler, “tek kişilik ordu ile yapay zekâ programları eksik makineler arasındaki savaştan öteye gidemiyor. “Airtight Games, dersini eksik çalışmış. Denemezseniz, kaybınız olmaz.