Tweet

Özellikle simülasyon modunu denerseniz, gerçekçiliğin iki kat arttığını göreceksiniz. Araba çalmam gereken bir bölümü iki ayrı modda da oynadım. Normal modda oynarken ilk deneyişimde geçtiğim görevi simülasyon modunda deneyince 4-5 kez denemek zorunda kaldım. Özellikle lastiklerin kar üstünde kayması ve yol tutuşu gibi öğeler işin içine girince bir yarış oyunu kıvamında sürüş dinamikleri çıkmış ortaya.

Öldürmek bu işin doğasında var

Oyunun en çok eleştirdiğim kısmı görev yapısı oldu. İlk oyunu hatırlarsanız, görevlerin her biri ayrı bir tat verirdi, buna rağmen oyunun zorlu yapısı korunmuştu. Mafia 2 yeni jenerasyona göz kırparken zorluğunu kaybetmiş, görevler aynı tok hissiyatı vermiyor ve ilk oyunda da uzun süren sürüş sekansları, ikinci oyunun görevleri yanında abartı derecede uzun kalıyor. Y noktasından X'e gidip, herkesi vurmak ve tam eğlenmeye başlamışken bölümün sona ermesi pek hoş olmuyor. Ve evet, çoğu görevde yaptığınız bu; çatışmak. İlk Mafia'nın kült görevlerini aradım oyun boyunca.

Empire Bay de sadece hikayeyi tamamlamak, sizi atmosfere iyice sokmak için kullanılan bir araç olunca, hikaye görevleri dışında elde yapacak hiçbir şey kalmıyor (Playboy dergisi ve aranıyor ilanlarını toplamak dışında). Hikaye de ilk bölümlerde sizi kendisine bağlamaktan uzak, kopuk ilerliyor. Aklınızda bir sürü soru kalıyor, bir de oyun çıkmadan önce yayımlanan gameplay videolarındaki bölümlerin bazılarının oyunda yer almaması işin içine girince kafam iyice karıştı. Ki Mafia 2 oynayış stilinize ve zorluğa göre 8-15 saat arası sürüyor sadece. Yapımcıların neden bölümleri kırpma girişimde bulunduğunu anlamak güç doğrusu. Aynı şekilde çeşitli fuarlarda verilen sözlerin bir kısmının da tutulmadığını görüyoruz; şehirde kendiliğinden oluşan olaylardan görev çıkaramıyoruz kendimize mesela, çevreyle etkileşim script olarak hazırlanan kısımlar dışında neredeyse yok. Umarım bu kırpılan içerikler daha sonra DLC olarak gelir.

Bir dönem hikayesi

40-50'li dönemlerin oyuna ne kadar iyi yansıtıldığından bahsetmiştim. Aynı şey karakterlerin doğallıkları ve hikayenin ilerledikçe sizi içine çekmesi için de geçerli.  Bir süre sonra olan biteni hissetmeye, hikayeye iyice kapılıp, karakterleri benimseyip onlarla aynı duyguları hissetmeye başlıyorsunuz. Tıpkı bir Shawshank Redemption (Karakterlerin doğallığı açısından en iyi örnek) veya Goodfellas gibi.  Anlayacağanız bu sefer hikaye daha kişisel ve hikayeyi örgüt içindeki aktivitelerden ziyade karakterlerin duyguları yönetiyor. Başlarda anlam veremediğiniz şeyler en uç noktalara bağlanabiliyor. Özellikle üç mafya ailesi arasındaki ilişki de işin içine girince çok iyi kurgulanmış bir hikaye çıkıyor karşımıza. Lakin o an gelene kadar oyunun yarısından fazlası zaten bitmiş oluyor.

8 yıllık bir aradan sonra Mafia II'den daha fazlasını bekliyor insan açıkçası. Ama bir bakıma da beklediğimiz yapım bu idi. Mafia, eğlenceden çok hikayeye yoğunlaşmıştı ve takipçisi de bu yönde sağlam adımlarla geldi. Tabii günümüze ayak uydururken kolaylaşması yanında, daha dolu bir içerik de sağlayabilirdi. Siz siz olun, iyi işlenmiş bir hikayeden fazlasını beklemeyin. Çünkü çıkış noktasını iyi yakalayan bir yapım Mafia II, bu konuda halefleri üzerindeki eziciliği rahatlıkla hissediliyor.