En iyiler en sona

Bazı güreşçiler “Efsanevi” olarak nitelendiriliyor. Örneğin The Rock’u hemen seçemiyorsunuz. Bu güreşçileri de Unlock etmek için başarılar yakalamanız gerekiyor. Triphle H’de dahil ondan fazla efsanevi güreşçi bulunuyor bu bölümde. Oyunun en güzel modu da bana göre “The Road to Hell” modu. Bu seçenekte, bahsettiğim efsanevi dövüşçüler mevcut ve onlara karşı galip gelmeye çalışıyorsunuz. Onları yenmek demek ekstra prestij demek, ama bu güreşçiler en formda oldukları halleriyle karşınıza çıkıyorlar. Oynanış sırasında üst üste birkaç darbe vurmalarına izin verirseniz gerisi gelecektir ve yapacak pek bir şey de kalmayacaktır. Özellikle bu güreşçiler olmak üzere oyun genelinde önceden hazırlanmış sahneler bulunuyor. Bunlar her güreşçiye özel ve farklılar. Doğal olarak bu sahnelerden birine maruz kalırsanız, normal bir film izliyor gibi size yapılacakları izlemekten başka şansınız yok. Aynı şekilde bunu sizde yapabiliyorsunuz. Bazen de çok nadir olsa da bu sahnelerden kurtulabiliyorsunuz. Önceki oyundan gördüğümüz oyuncu ekranı hemen hemen yine aynı. Bir bilgisayar, telefon ve gazete logolarında oluşan bu ekranda; size ait yapılan haberleri okuyabilir, gelen sesli mesajları dinleyebilir, yeni maç tekliflerini değerlendirebilirsiniz. İsterseniz yapacağınız maçların bazılarını “Simulator” olarak seçerek kendiliğinden oynatarak geçirebilirsiniz.

Aynı görüntü

Oyunun grafikleri, geçtiğimiz yıl piyasada olan “07” numaralı oyundan farklı değil. Biraz gelişime gidilseymiş güzel olurmuş, ama bu haliyle de PS2 için iyi sayılabilir. Karakterlerin vücut ve yüz tasarımları gerçeklerine benzetilebilmiş. The Rock ve Ric Flayer gibi güreşçiler gayet bire bir gerçeğine benziyorlar örneğin. Sesler ve müzikler de birkaç gelişmenin dışında hemen hemen aynılar. Spiker seslendirmeleri daha iyi olmuş eski oyuna nazaran. Soundtrack listesinin ağırlığı genellikle Rock üzerine kurulu ve hoş parçalar oyuncuyu maç için motive etmeye yeter nitelikteler. Kontrolleri zaten oyunun ilk ekranında öğrenme imkanına sahip oluyoruz. Kontrollerin temeli Analog tuşlar üzerine ayarlanmış. Böylece çok rahat oynayabiliyoruz oyunu.

Genel olarak baktığımızda aslında güzel ve eğlenceli bir oyun WWE SmackDown! vs. RAW 2008. Üstelik bu yıl yeni nesil konsollara çıkmasının yanında PS2’ye de yapılmasının yegane en büyük sebebi; geçtiğimiz yıl, oyunun oldukça yüksek satış rakamlarına ulaşmış olmasıydı. Fakat nedense bu başarı tablosu oyunu daha da iyi yapacağı yerde yerinde saymasına neden olmuş gibi görünüyor. Hatta birkaç yönden geriye bile gitmiş. Oynanabilir karakter yelpazesi ve uzun bir kariyer modunun bulunmaması gibi. Her şeye rağmen PS2 sahiplerinin, özellikle güreş severlerin mutlaka alıp oynaması gereken bir oyun. Belki de PS2’ye uğrayan sonuncu güreş konulu yapım budur.