Merlin'in
Oyun dünyasını kanser eden nadir oyunlardan biri olan Dark Souls, hakkını veren bir oyundan daha fazlası olmayı başarmış. Gelin görün ki geçmişte bize her türlü eziyet eden sınırsız oyunla karşılaştık. Birçoğunuzun "kime göre, neye göre zor?" dediğini duyar gibiyim ancak inanın bazı oyunlar gerçekten insanı çileden çıkaran cinsten. Hani kafamızı monitöre geçirmek veya yumruğumuzu klavyenin her köşesine yapıştırmak isteriz ya, aynen öyle işte. Hatta aranızda belki de Super Mario Bros'un kayıp bölümlerinden haberi olanlar vardır. Ah o prensese ulaşmayı bırakın, elinden düşüreceği mendile hasrettik. Neyse, konumuz tabii ki direkt olarak zor oyunlar değil; Dark Souls'un ikinci oyunu.
Dark Souls'un ilk oyununu aranızda kaç kişi bitirdi bilmiyorum veya başlama fırsatına sahip miydiniz, bundan da habersizim ancak çok şey kaçırdığınızı söyleyebilirim. Zira karşılaştığım başarılı senaryolardan biridir ve arşivlenmeyi hak eden nadir oyunlardandır. İş tabii ki senaryoda bitmiyor. Dark Souls'un özellikle PC kontrolleri insanı çileden çıkartıyor, bir de bunun üzerine oyunun kendi zorluğu eklenince, tırnaklarımızı kemirmeye başlıyoruz.
Sürekli zorluktan bahsedince gözünüz korktu değil mi? Merak etmeyin. Bizim gibi oyuna yeni başlayanlara da diğer oyuncuların kendisi yardımcı oluyor. Oyunun ayarlar kısmına tıkladığınızda geçtiğiniz noktalara mesaj bırakabilecek bir özellik açılıyor. Tıpkı Dark Souls 1'deki gibi, ikinci oyunda da aynı şekilde yardım alabiliyor ve tabii ki yardım edebiliyoruz, en azından görüntü ve yazıyla. Onun dışında tek başımıza ruhumuza kavuşmak isteyen bir ölüden farksısız. Doğru okudunuz, Dark Souls'ta kontrol ettiğiniz varlık bir insan değil. İnsan olmaya çalışan bir ölü.
Peki iki oyun arasındaki farkların neler olduğunu hiç düşündünüz mü? Doğruyu söylemek gerekirse oyunun PC versiyonu, tıpkı ilk oyun gibi karışık kontrolleriyle oyuncuya merhaba diyor. Alışmak için biraz zamana ihtiyacımız olsa bile, bir bakmışız kendimizi Lordran dışında farklı bir mekanda bulmuşuz; Drangleic.
Tıpkı ilk oyundaki gibi, başlarda bizleri bekleyen bir hikaye "henüz" yok. Bir yerleri keşfettikçe veya kişilerle konuştukça yavaş yavaş karakterimizi ve maceramızın gizemini çözüyoruz. Bir undead olmamız ve sevgili Curse of Undead isimli lanetten kurtulmak istememiz, bizleri farklı mekanlara sürüklüyor. Özellikle ilk oyundaki o karanlık ve yaratık dolu mekandan, kurtulmaya yakın olan insanların arasında olmak, içimize su serpiyor ancak siz o suyun serinliğinin tadını çıkartamadan BAAAM!.. Bu sefer de eşyalarımızın sınırlı sayıda olduğunu ve hatta oyunun ilkinden daha zor olduğunu öğreniyoruz. Nasıl mı? Daha ilk bir kaç dakika her şey gayet güzel ve boş görünüyor, birden karşımıza çıkan koca devler daha level 1 iken, bir vuruşta canımıza okuyor.
Sınıflarımız; Warrior, Knight, Swordman, Bandit, Cleric, Sorcerer, Explorer ve Deprived olarak belirlenmiş durumda.
Ölmeden rahat rahat uzaktan sıkarım ben düşüncesiyle sorcerer almaya da kalkacağınızdan eminim ancak büyülerinizin bir süre sonra sizi yarı yolda bırakacağını da söylemek zorundayım. Ayrıca ilk oyundaki gibi her öldüğümüzde o geri gelen yaratıklar da yok. Öldüğümüzde bonfire neredeyse, kendimizi orada buluyoruz. Sanıyorum ki oyundaki tek iyi şey bonfire'ların ilk oyuna nazaran biraz daha fazla olması. Hoş, canımızı doldurmadığını düşünürsek, hiç yoktan iyidir diye düşünmeden edemiyorum.
Dark Souls 2'nin harita genişliği ilk oyuna göre daha büyük ve grafikler çok daha gerçekçi. Göze rahatsız gelen birkaç noktası olsa bile, oyundaki o zorluk ve içimizdeki hırsa yenik düşmemiz yüzünden; insan grafiğe bakacak vakit bulamıyor.
Dark Souls II sadece hikayeden ibaret değil tabii ki. Devler tarafından öldürülmekten ve uçurumlardan yuvarlanmaktan bıktıysanız, gelin bir de PvP kısmına bir göz atalım. Dark Souls II'de PvP oldukça zor, tıpkı oyunun kendisi gibi. Eğer büyü kullanan bir karakterimiz varsa, attığımız büyülerden kaçmak daha zor ve yakın dövüş seçeneklerimiz daha fazla. Dark Souls II'nin aynı zamanda sunduğu Souls Vessel'lar istatistiklerimizi yeniden vermemizi sağlıyor. Sadece birkaç dakika süren bir savaştan sonra direkt PvP'yi terk ettiğimi söyleyebilirim. O nasıl bir eziyet, büyüler uçuşuyor ve saniyesinde yerdeyim. Hani bol bol yuvarlanıp, şöyle sağdan kaçıp, büyü atayım veya iki tane vurayım diyemiyorsunuz. Rakiplerimiz kimi zaman o kadar hızlı kombolar yapıyor ki, ne olduğunu anlayamadan ölüyoruz. Kalkanlarımızın ilk oyuna nazaran daha dayanıksız olması ve zehirlerden de çabucak etkileniyor oluşumuz, biraz daha iyi bir zırha sahip olmadan PvP'ye girmemizi engelliyor.
Kısacası Dark Souls II, amacına ulaşmış bir oyun olarak nitelendirilebilir. Kimimiz için zorluk derecesi büyük bir eksi olsa bile, oyunun amacının bu olduğunu düşünerek, "olmuş bu" demekten daha fazlasını yapamıyorum. Keşfedilebilecek büyük bir harita, daha zorlu yaratıklar, etkileyici sinematikleri ve bitirilmeyi bekleyen yaklaşık 100 saatlik bir oynanış (ölme durumuna göre değişken), herkese hitap etmese bile, çoğunluğu doyurduğu bir gerçek. Siz siz olun, "şuradan bi atlayayım ben ya" diye düşünmeyin. Dikkatli adımlar önemlidir... Çünkü burası Dark Souls II...
Yorumlar (6)
Mükemmel oyun bence. Herkesin zevki farklıdır.Beğenmeyene saygım var.Gidin Wolf among us falan oynayın :D
Dünyanın en kötü oyunu.
Saçmalayan bir şahıs oynamamış konuşmuş.
Gercekten harika bir oyun
zorluğundan dolayı merak edip kurdum oyun grafiklerin kötü olduğunu duymuştum ama oyuna girince berbat kelimesi hafif kalır grafiği hıgta aldım hemen ama yine aynı. pc kontrolüde rezalet böyle rezalet grafik ve kontrol birleşince sanki 2001-2002 yapımı bir oyun oynuyormuş hissi veriyor. oyun pcye gelmiş ama o
İlk başta saç baş yolduruyor. Şu an 195 lvl cleric'im.Güçlendikçe oyun daha da çekici geliyor bir de oyunda bir çok item var ve bunları kullanmayı iyi bilmek gerekiyor.Oyunda king's passage den sonra neredeyse sınırsız souls kazanılacak bir yer var tabi oynayana, sabredene