Hoş grafikler. Profesyonel seslendirmeler. Eğlenceli karakterler. Her yaşa hitap ediyor ve zevkli.
-
Eksiler
Çizgisel oyun yapısı kendini sürekli tekrar ediyor. Kamera açılarına alışmak zor. Oyun süresi kısa. Konu iyi işlenemiyor ve karakterlerin oyundaki ağırlıkları olması gerektiği gibi değil.
Eğlenmek için bilgisayarımızı açalım ve haydi içine de bir oyun yükleyelim, sanki sırf bu yüzden bilgisayarı açmamışız gibi. Adı da Robots olsun. Robots, ben bilmiyordum; ama, öğrendiğime sevindim, dünya çapında tanınan film şirketi Fox Interactive’in Amerika’da bayağı popüler olan, çocuklara yönelik dergi, sinema, kitap gibi ürünlerinin raflarda görünen adı(ymış). Karakterler de yapımlarının isminden anlaşılabileceği üzere robotlar. Gerçekten de oyun yapımcıları arayınca iyi şeyler çıkartıyorlar ortaya, her ne kadar bu iş için girişimci olan kesim ürünün asıl sahibi olan taraf olsa da, Robots gerçekten de hedef kitlesi olan çocuklar için oyununda da hayli eğlenceli ve sevimli öğeleri içerisinde barındırıyor. Fakat sakın bunu bir çocuk oyunu diye algılayarak kestirip atmayın, çünkü içerisinde öyle tatlar buluyorsunuz ve oynarken kendinizi öyle bir kaptırıyorsunuz ki zamanın nasıl aktığını anlamıyorsunuz bile. Gerçi bunun nedeni oyunun hayli kısa olması da olabilir; ama oyunun bölümlerindeki mekanlar bir hayli güzel. Fox Interactive, böyle büyük bir pazarını tehlikeye atmamak için oyun dünyasının mihenk taşı Sierra ve yine kaliteli bir firma olan Vivendi’yi birleştirerek, oyun dünyasındaki kredilerine yüksekten uçarak giriş yapıyor.
Bu benim oğlum Rodney. Rodney Copperbottom
Oyun sırasında yaptığımız işler ve düşman robotlarla sıklıkla karşı karşıya kalmamız nedeniyle Robots’a aksiyon tanımlaması yapılabilir; fakat, oynanış sırasında sürekli oradan buraya zıplayıp durduğumuz ve oyundaki karşılığının tam tanımı olmayacak olsa da, anahtarı bul – kapıyı aç mantığı var olduğu için üç boyutlu bir platform da denilebilir. Kontrolümüz altındaki karakterin ismi Rodney Copperbottom. Kendisi genç bir robot ve ileride bir gün mucit olmanın hayallerini kuruyor. Televizyonda da Robot City’i ve oranın önemli kişisi Bay Bigweld’i görünce bu hevesi doruk noktaya ulaşıyor. Ailesinin de rızasını alarak, Robot City’nin o karmakarışık atmosferinde başına bir iş gelmeden Bigweld'i bulmak, onunla tanışmak ve deneyimlerinden faydalanmak için uğraşıyor. Kendini ona icat ettiği çatal-kaşık-bıçak kırması, uçan minik dostu Wonderbot ile ispatlayarak, yanında kalmaya çalışması ile işe koyuluyor. Fakat işler pek de düşündüğü gibi gitmiyor. Uzun uğraşlar sonrasında vardığı Bigweld’in makamında onu yerinde bulamıyor. Daha sonra şehirde bir çok kişi ile tanışıp, Robot City’de çalışan Ratched adındaki bir yetkilinin bütün robotları yeni modellerle değiştireceğini öğreniyor. Sonrasında da şehirdeki robotlarla birlik olarak bunu engellemeye çalışmasıyla, Rodney’in mucit olma sevdası bambaşka bir yöne doğru çekiliyor. Oyunda her bölümün sonunda ortalama 1’er dakikalık videolarla gelişmeler size Rodney’in babasının ağzından anlatılıyor. Bunun masalımsı bir edada olması da gerçekten çok güzel olmuş. Tabii bu bile Rodney’in aslında iğrenç espriler yaptığı gerçeğini değiştirmiyor. Kabul, gerçekten de karakterler eğlenceli ama kimse benden bu espriye gülmemi beklemesin. Belki oralarda yetişseydim bunlara gülebilirdim fakat değilim(esprinin tam yerini bulması için İngilizce yazmak zorundayım):
-Tak tak tak! -Who is there? -Juno -Juno who? -Juno know I’m a robot?İşte oyunda böylesi diyaloglar var. Aslında bunların çoğu Rodney Şaka Kitabı’ndan seçmeler fakat oyunun içerisinde de buna benzer diyaloglar, sözler ve böylesi güzel mimikler bulabiliyorsunuz. Neyse oyuna dönelim. Oynanış gayet basit. Her bölümde yapmanız gereken tek şey etrafa saçılı olan, 16 tane proje dosyasını toplamanız ve sizden bunu kim yapmanızı istediyse götürüp ona vermeniz. Özel istekler dışında bu sistem hiç şaşmadan her bölümde uygulanıyor. Bu işlemi gerçekleştirmenizin sonucunda silahlarınızı geliştiriyorsunuz, yeni yetenekler kazanıyor yada açılmayan bir kapıyı açılır hale getiriyorsunuz. Aslında oyun alanı olarak Robots’un mekan dizaynını ele alacak olursak dar odalarda sürekli katlar oluşturulmuş olması dikkatlerden kaçmayacaktır. Yapımcıların bu şekilde tasarlamalarındaki temel neden ise; klasik bir platform oyunu mantığına paralel olarak, alakasız bir yere konmuş olan anahtarı alıp, yerinde kullanarak ilerlemekten başka bir şey değil. Çünkü bazı bölümlerde önünde nöbetçinin dikildiği bir kapının ardına geçmek için nöbetçinin sizden istediği bir miktar altın hurda parçasını tamamlamalısınız ve hepsini bulabilmek için bazen etrafta gördüğünüz bütün kutuları teker teker kırmanız bile gerekebiliyor. Yalnız dediğim gibi bu bir platform klasiği olduğu için fazla laf edecek değilim. Zaten oyunda etrafta gördüğünüz vida, yay gibi ufak tefek parçaları biriktirmek suretiyle, bir nevi para olarak kullanıp, altın parçaları ve proje dosyalarını uzaktan fark edebilmenizi sağlayan yetenekleri satın alabiliyorsunuz. Topladıklarınızı kullandığınız yerler ise bölümlerin bazı yerlerinde yerden yükselen dev ekranlar. Yakınına gelip “M” tuşuna bastığınızda ekranınıza paranıza göre alabilecekleriniz listeleniyor. Daha doğrusu o noktada neler alabileceğinizi görüyorsunuz, paranız yetiyorsa da isteğinize bağlı olarak alıyor veya almıyorsunuz. Buralarda alabilecekleriniz arasında karakterlerin seslendirmelerini yapan kişiler ile yapılan röportajlar da yer alıyor. Fakat bunlara paranızı harcamanızı tavsiye etmiyorum. Çünkü oyunun klasörünü Windows’ta açtığınızda bu videoların hepsini Media Player’da izleyebileceğinizi görüyorsunuz. Özellikle belirtmeden geçemeyeceğim; Lug adlı yeşil dev karakterin seslendirmesini yapan elemanı dikkatlice dinleyin; epey güleceğinizi garanti ediyorum.
Haydi zıplayalım!!!
Ballance diye bir oyun vardı, hatırlayanınız var mı? Gerçi oyun çok eski değil, rahatlıkla hatırlayabilirsiniz. Oyun piyasaya çıkalı üzerinden 1 sene bile geçmedi. Şimdi Ballnce’ın Robots ile ne alakası var diyeceksiniz haklı olarak. Robots’ta tıpkı onda olduğu gibi bazı bölümlerde bir topun içerisine giriyoruz. Yapımcılar bu alete Pod adını vermişler. Pod’u sürerken Rodney kafesten yapılma bir bilyenin içerisine giriyor ve oradan oraya yuvarlanıp duruyor. Bazen şehir trafiğine karışıyor, bazen de yegane görevi olan etraftaki “Blueprint” arama işini yürütüyor. Aslında yapımcılar çaktırmadan bunun gibi bir çok farklı karakteri oynamamıza imkan sağlıyorlar. Her ne kadar ana karakterimiz Rodney olsa da, onu bu oyunda üç farklı görünümde kontrol ediyoruz. Başlangıçta çocuk Rodney, ilk bölümün ortalarından sonra da Genç Rodney bizimle beraber oluyor. Bunun dışında az önce de dediğim gibi kafesin içinde de onunla beraber oluyoruz. Hemen her bölümde ara sıra Wonderbot adlı helikopter benzeri küçük robotu, bir bölüm için de Bigweld bizimle oluyor. Özellikle Bigweld ile oynarken eğlendiğinizi hissedeceksiniz.Karakteristiği açısından oyunda birçok zorlu noktayı bir düzlemden ötekine geçerken yaşıyorsunuz. Örneğin asıl toplamanız gereken proje dosyaları çok uçuk kaçık yerlere konmuş olabiliyor. Onlara ulaşmak için genellikle tek yolunuz olduğundan yolda dikkatli olmalısınız. Yüksek bir yerden lavların arasına düştüğünüzde en baştan oynamak sıkıcı olabiliyor; ama, oyun bunun için de kullanışlı bir yöntem ortaya koyuyor. Siz nerede olduğunu bilmeseniz de, neredeyse her köşe başında birer checkpoint noktası var. Oralardan geçtikten sonra ölseniz bile tekrardan başlıyorsunuz ve çok fazla bir kaybınız olmuyor. Yalnız buna rağmen oyunun başında ilk kez karşılaşacağınız cisimleri nasıl kullanacağınız konusunda sadece o anda ekranın altında görünen balonu okuyamazsanız ne yapacağınızı asla kestiremeyebiliyorsunuz. Buna da örnek vermem gerekirse, zıplama noktalarına geldiğinde üst üste iki kez zıplama tuşuna bastıktan sonra “P”ye basmalısınız ki, altınızdaki platform sizi yukarılara fırlatabilsin. Zaten kontrollere alıştıktan sonra fazla bir sorun kalmıyor. Böyle dememin nedeni ise kontrollere gerçekten de zor alışıyor olmanız. Fare kontrolünün olmayışının gerçekten de büyük bir eksi olduğu Robots’da her kontrolü klavyenin tuşları ile gerçekleştirmeniz sizi oyun boyunca gerçekten de zorluyor. Bütün bunlara kamera açılarını da tam istediğiniz gibi rahatlıkla ayarlayamayışınızı da eklersek, farenin ne kadar büyük bir icat olduğunu anlayabiliriz.
Evet, şimdi de kördüğüm ol Rodney
Oyunda grafiksel açıdan iyi işlenmiş Robotları kontrol ediyoruz. Özellikle Rodney’i biraz beklettiğinizde onun yaptığı komiklikler, çok çeşitli olmasa da, epey eğlenceli. Animasyonlar açısından da ortalama bir seviyede değerlendirmek mümkün Robots’u. Çizgi film tarzındaki grafikleri insanı fazla yormuyor ve zaten yormaya başladığında da oyun bitmiş oluyor. Robots’u almaya hazırlanırken karşınızda bir Scrapland beklememenizi öneririm. Çünkü Rodney, D-Tritus’un yanında tamamen sönük kalıyor. Gerek kontrolleri, gerek grafiksel özellikleri ve kamera açıları bakımından epey geride. Fakat seslendirme kısmında hemfikir olamayacağım işte. Scrapland’da en çok karakterlerin seslendirmeleri hoşuma gitmişti. Bu gelenek bu oyunumuzda da bozulmuyor ve profesyonel seslendirme kadrosu sayesinde her robottan farklı tatlar alabiliyoruz. Birçok eksi yön içeriyor ve bunların başında oynanabilirliğe etki eden kusurlar geldiğinden pek dikkate değer bir oyun olmadığı ortaya çıkıyor. Lakin gelin görün ki oynarken eğleniyorsunuz. Maalesef bir süre sonra da sıkılıyorsunuz. Küçük yaştaki arkadaşlara önerebileceğim oyunlar listesine eklerim, sonrasında da D-Tritus’u daha fazla bekletmeden Scrap olurum.
Eğlenceli sayılabilecek bir oyun ama pek tavsiye etmem bu tür oyunlara merakınız varsa alıp oynayabilirsiniz.
0 puan
S
supergeyik Çırak
abi kitap yazmışsın yapma
bu oyuna değer mi?
okumam valla beyenmedim ben bu oyunu emi
almayın ALOOOOO
kötü kaka oyun
0 puan
S
sahinerdem2004 Çırak
tipik bi pleysteyşın oyunu.daha önce beyond good&evil i sevenler bunu da sever demişlerdi doğru.konseptin işleniş tarzı benziyor,çöplerden metal scrap toplamak biraz tuhafıma gitti,bi de bu rodneyin babası akıl öğretiyo ama kendinde akıl yok ola ola cafe tarzı bi yerde bulaşıkçı olmuş(robotlar ne zıkkım yiyip içiyorlarsa) oğlum ben bişi olamadım bari sen ol diye macera çıkarmışlar bize bizde oynuyoz hebele hübele.oyunun geçtiği dünyanın insan yaşantısının robotize edilmiş hali olması dar bir hayal dünyasının ürünü olduğunu ifade ediyor.yani oraya polis robot,asker robot,bekçi robot vs.bi de baba oğul ilişkisi(bi robot nasıl küçük olup sonra büyüyorsa) gibi robotizm mantığıyla ilişkisiz bi dünya ortaya çıkartılmış ki ana karakterin 10 yaşında felan olması oyunun kimlere hitap ettiğini de gösteriyor,her ne kadar yazarımız bunun büyüklere de hitap ettiğini söylese de.ama diyorum ki daha gerçekçi bir robot dünyası tasarlanabilirdi,robot yemek içmek yerine yağ banyosu yapıp kendini deşarj etmek için elektrik prizi benzeri yerler arayabilir,hırsız ya da gangster robotlar güçsüz robotları yakalayıp parçalarını gaspedebilirlerdi(organ mafyası gibi) ,vesaire vesaire.yani çocukların zekasını artıracak büyüklere de hitap edecek bir oyun ortaya çıkartılabilinirdi,konuyla alakası yok ama bi arkadaşla king arthur filmini seyrettik(filmi bizce berbattı) arkadaş dedi ki:bu adi filmi yapanın amacı bi daha 20 yıl boyunca kimse arthur filmi yapmasındır.bunu robots oyununu yapanın amacı da bu olsa gerek,AI filmi de böyleydi,sci-fi beklerken anne-çocuk sevgisini çok güzel işleyen psikiyatrik bi film gördük.neyse işte demek istediğim oyun pek eğlenceli olmamasının yanısıra hayaldünyasına bişey katmadığı gibi köreltiyor,ama grafik olayı güzel tabi.
Merlin'in
Yorumlar (3)
Eğlenceli sayılabilecek bir oyun ama pek tavsiye etmem bu tür oyunlara merakınız varsa alıp oynayabilirsiniz.
abi kitap yazmışsın yapma bu oyuna değer mi? okumam valla beyenmedim ben bu oyunu emi almayın ALOOOOO kötü kaka oyun
tipik bi pleysteyşın oyunu.daha önce beyond good&evil i sevenler bunu da sever demişlerdi doğru.konseptin işleniş tarzı benziyor,çöplerden metal scrap toplamak biraz tuhafıma gitti,bi de bu rodneyin babası akıl öğretiyo ama kendinde akıl yok ola ola cafe tarzı bi yerde bulaşıkçı olmuş(robotlar ne zıkkım yiyip içiyorlarsa) oğlum ben bişi olamadım bari sen ol diye macera çıkarmışlar bize bizde oynuyoz hebele hübele.oyunun geçtiği dünyanın insan yaşantısının robotize edilmiş hali olması dar bir hayal dünyasının ürünü olduğunu ifade ediyor.yani oraya polis robot,asker robot,bekçi robot vs.bi de baba oğul ilişkisi(bi robot nasıl küçük olup sonra büyüyorsa) gibi robotizm mantığıyla ilişkisiz bi dünya ortaya çıkartılmış ki ana karakterin 10 yaşında felan olması oyunun kimlere hitap ettiğini de gösteriyor,her ne kadar yazarımız bunun büyüklere de hitap ettiğini söylese de.ama diyorum ki daha gerçekçi bir robot dünyası tasarlanabilirdi,robot yemek içmek yerine yağ banyosu yapıp kendini deşarj etmek için elektrik prizi benzeri yerler arayabilir,hırsız ya da gangster robotlar güçsüz robotları yakalayıp parçalarını gaspedebilirlerdi(organ mafyası gibi) ,vesaire vesaire.yani çocukların zekasını artıracak büyüklere de hitap edecek bir oyun ortaya çıkartılabilinirdi,konuyla alakası yok ama bi arkadaşla king arthur filmini seyrettik(filmi bizce berbattı) arkadaş dedi ki:bu adi filmi yapanın amacı bi daha 20 yıl boyunca kimse arthur filmi yapmasındır.bunu robots oyununu yapanın amacı da bu olsa gerek,AI filmi de böyleydi,sci-fi beklerken anne-çocuk sevgisini çok güzel işleyen psikiyatrik bi film gördük.neyse işte demek istediğim oyun pek eğlenceli olmamasının yanısıra hayaldünyasına bişey katmadığı gibi köreltiyor,ama grafik olayı güzel tabi.