Teenage Mutant Ninja Turtles 2: Battle Nexus

Ninja kaplumbağaları tanımayanız yoktur herhalde. 90’lı yıllarda tüm çocukların zamanlarını, ailelerin cüzdanlarını sömürmüş olan çizgi roman uyarlaması; çizgi dizi/ oyuncak/ film. Zamanında günlerimizin büyük bir bölümünü bu ünlü dört kaplumbağaya adayarak geçirdiğimiz gerçek. Shredder’ın ezeli düşmanı bu dört kaplumbağa, geçtiğimiz senelerle henüz Türkiye’de yayınlanmayan yeni çizgi filmi ile küllerinden doğmuştu. On beş yıldır ninja kaplumbağaların oyun yapım hakkını elinde bulunduran Konami de, yeni serinin ilk oyununu geçen sene çıkarttı. Vasat bir oyundu. Ancak hem ninja kaplumbağaların hatırını kıramadık, hem de Beat’em up’a olan özlemimizden faydalandı ve azda olsa sevdirdi bize kendini. Şimdi ise bu oyunun üzeriden bir yıl geçmeden ikinci oyunu karşımıza çıktı. Bakalım boynuz kulağı geçmiş mi?

Ey gidi kaplumbağa çorbası!

Battle Nexus, konusunu yeni jenerasyon çizgi filminden almış. Ninja kaplumbağalar, shredder ile uğraştıkları bildik günlerden birinde yolun kenarına bıraktıkları Splinter’ın kaçırıldığını fark ederler ve kaçıranların izini sürüp kendilerin yeni bir maceraya atarlar. Oyun tek harita üzerinde birbiriyle bağlantılı ve dağınık bölümlerde etraftaki düşmanlarla, çeşitli engellerle uğraştığımız Beat’em up. Yani Arcade salonlarındaki adıyla “ilerlemeli” oyun. Bu bölümler haritanın çeşitli yerlerine dağılmış ve 1-1, 1-2, 2-1.. diye aşamalı bir şekilde ilerliyor. Birbirinden ayrı görevlerin ana teması kaçırılan splinter’ı bulmak ve daha sonra kötü güçlere dur demek. Bunun için değişik mekanlarda aynı tip düşmanlarla, yarı sonlarında şefler ile, her aşamada birde değişik atraksiyonlarla uğraşıyoruz (kar kayağıyla para toplama gibi). Ayrıca kanalizasyon deliğindeki evimize uğrayıp, aldığımız çoğu gereksiz olan objeleri işletebiliyoruz ve ev içinde turnuva düzenleyebiliyoruz. Gördüğünüz gibi oyunun aslında anlaşılması kolay. Ancak anlatması bayağı zor olan bir ilerleyiş şekli var.

Tek kişilik oyuna başlarken önce oyuna başlayacağın karakteri, daha sonra ise sonradan geçiş yapabileceğimiz karakterleri seçiyoruz. Şimdi burada da bir sorun doğuyor. Mesela sevdiğiniz karakterle oynamak için ilk olarak onu seçiyorsunuz daha sonra da kalanları. Oyuna geçtiğinizde ise L2’ye basarak karakter değişebiliyorsunuz. Böyle olunca da ilk seçtiğiniz karakterin hiçbir özelliği kalmıyor. Her kaplumbağanın kendine has bir yeteneği olması böyle yapmalarının sebebi olabilir. Mesela Raphael ağır kütleleri itebiliyorken, Donatello’da mekanik kapıları açabiliyor. Bu şekilde olunca hangisine gerek duyulursa ona geçiliyor. Ama tek kişi oynasak bile her zaman dört kaplumbağanın da aynı anda ilerlemesini görebilmek güzel olurdu herhalde.

Ançüezli pizza

Battle Nexus’un ilk oyunu arattığını da rahatlıkla söyleyebilirim. Hiçbir yenilik göremediğimiz gibi, önceki oyundaki artılarında çöpe gittiğini görüyoruz. Bir kere animasyonlar güzel olmasına rağmen ilk oyunun kalitesini yakalayamıyor. Karakterler modellemeleri ile mekanlar bazen çok alakasız olabiliyor. Oyun içi grafiklerde de aynı şey geçerli. Battle Nexus’daki dövüş sistemi ilk oyun ile tıpatıp aynı. X tuşu ile kısa combolar, kare tuşu ile de tekli güçlü vuruş yapılıyor. Yuvarlak ile zıplayıp x basınca da havada vuruş yapıyor. Üçgen ile de elinizde varsa ninja yıldızı atıyor. Ayrıca R1 in yanında x’e basılırsa düşmanı kaldırıp fırlatıyor. Bunların yanında kareye uzun basılırsa özel gücünü kullanıyor. Ayrıca etraftan aldığınız elmaslar da yeni bir güç kazandırıyor.

Konami’ye hepimiz bayılıyoruz fakat “bu oyun ne böyle allah aşkına” demekten kendimi alamıyorum. Silent Hill ve PESs serisini yapan adamlar bunlar değil miydi? Aslında belki de değildirler. Belki çalışanlar firma içinde bölümlere ayrılmışlardır. Her bölüm farklı tarzda oyunlar yapıyor olabilir. Düşündüğüm gibi ise bir zahmet el atsınlar şu oyuna derim.

Freeware olabilirmiş

İlk yarılardaki düşmanlar bayağı zekâsız olsa da ileriki bölümlerde ortaya çıkan düşmanların dişli ve zeki olduklarını söyleyebilirim. Özellikle Silah kullananlar boş bulunduğunuz anda canınızı alabiliyorlar. Hatta bazı bölümlerdeki düşmanlar gerektiğin fazla zor oluyorlar. Yakından tanıdığınız ayak takımı da oyuna çerezlik konulmuş diyebiliriz. İlk oyundaki düşman öldürme zorunluluğu da bu oyunda sıkı tutulmamış. Bazı yarıların her karesindeki tüm düşmanları öldürmeniz gerekiyorken, bazı yarıları hiç suya sabuna dokunmadan geçebiliyorsunuz. Bu da oyunun kalitesini çok fazla düşürüyor.

Oyunun zorluk derecesi orta halli. Taşların üstünden karşı tarafa geçme gibi atraksiyonlar bazıları aşırı derecede basit gözükebiliyor, ancak kamera açılarının rezilliği (alt satırlarda değineceğim) ve kontrollerdeki problemler nedeniyle işkenceye de dönüşebiliyor. Düşmanlar ise dediğim gibi bir bölümde zorlaşıp ondan sonraki bölümde kolaylaşabiliyor. Bizim kaplumbağaların da aslında bu oyunda çok yetenekli oldukları da söylenemez. Özellikle Leonardo hayal kırıklığı. Havada yaptığı hareket düşmana hiç etki etmiyor ve tek vuruşu da pek işe yaramıyor. Donatello ise elektronik kapıları açmaktan başka bir iş yapmıyor. Bu olayı da çok teferruatlı bir şey zannetmeyin sadece kapının yanında duran mekanizmanın üzerine gelip üçgene basıyorsunuz. Rafael de idare eder fakat Michalengelo aralarında en iyisi. Özellikle havada salladığı tekmeler bayağı hasar veriyor.

Bu oyundan zevk almanın bana kalırsa tek yolu multiplayer oynamak. Multitab denilen alet ile dört arkadaşınızla beraber oynayabilirsiniz. Tabii dört tane controller’ınız varsa. Ancak Multiplayer oynamak bile bazen insanı çileden çıkarabiliyor. Mesela bir oyuncu önden giderse diğerleri oynayanlar kameranın hareket etmemesi sebebi ile arkada kalıyorlar. Ayrıca kaç kişi oynanırsa oynansın tek can ibresi oluyor, bu da bir kişi ölünce herkesin ölmesi anlamına geliyor.

Kameramandan bile tasarruf yapmışlar

Grafikler çok iyi değiller fakat fazla da sırıtmıyorlar. Ayırırsak eksi puanları mekan tasarımlarına, artı puanları karakter modellemelerine verebiliriz. Animasyonlar ise geçen seneki oyundan daha kötü. Müzikler kulak tırmalayıcı. Animasyonlardaki seslendirmeler fena değil fakat oyun esnasındaki konuşmalar ve tepkiler genelde yanlış zamanlarda giriyor oyunun iyice dağılmasının sebebi oluyor. Kontroller bu tür oyunlarda olması gerektiği gibi rahat. Kamera tam bir fiyasko. Zaten hiçbir şekilde kontrol etme imkanımız olmadığından önü kapalı bir yere girdiğiniz zaman ne yaptığınızın farkına varamıyorsunuz. Ayrıca hiçbir şekilde hareket etmediği için 2d bir oyunda farkı kalmıyor. Zaten gidebileceğiz tek bir yol var ve birde onu da tam anlamıyla göremeyince DVD’yi çıkartmadan konsolu peşine de televizyonu kapatmanız hatta ardından evin şalterlerini kapatıp annenizin kızmasına sebep olabilirsiniz.

Sonuç olarak bu oyun ne Ninja kaplumbağaların mazisine, ne de yeni çizgi filmine, ne de Konami’ye yakışan bir oyun değil. Multiplayer olarak oynayabilecek bir Bet’em up arıyorsanız kısa bir süre idare edebilir. Amaç küçük kardeşleri oyalamak ise biçilmiş kaftan.